Charakterystyka linii

Matki linii Apis Mellifera Carnica „Sawa” dr inż. Łucji Skoniecznej

Tworzą rodziny średnio duże, linia przeznaczona do pasiek stacjonarnych. Linia pszczół stworzona w oparciu o materiał hodowlany pszczół kraińskich takich jak PWJOT i Majówka. Prace hodowlane spowodowały utrwalenie najlepszych cech populacji wyjściowych. Charakteryzują się intensywnym wczesnym i średnio wczesnym wiosennym rozwojem. Dobrze wykorzystują wziątki w okresie całego sezonu. Są łagodne, dobrze trzymają się plastrów. Pszczoły o małej lub średniej rojliwości, dobrze reagują na zabiegi przeciwrojowe.

Matki linii Apis Mellifera Carnica „Celle”

Carnica Celle charakteryzuje się bardzo dynamicznym rozwojem wiosennym oraz wysokim poziomem higieniczności. Tworzy rodziny średnio duże i duże, nadaje się do pasiek stacjonarnych. Zimują bardzo dobrze, po dopływie pierwszego wiosennego pyłku matki rozpoczynają bardzo intensywny rozwój. Rodziny osiągają dużą siłę, wykorzystują bardzo dobrze także pożytki spadziowe. Pszczoły tej linii charakteryzują się niską rojliwością, przy czym należy pamiętać, że przy braku pożytku, załamaniu pogody lub zbyt ciasnym gnieździe w ulu silne rodziny mogą wejść w nastrój rojowy, jednak po zastosowaniu odpowiednich zabiegów dają się łatwo z niego wyprowadzić. Materiał początkowy importowany z instytutu Celle w Niemczech.

Matki pszczele Apis Mellifera Carnica „Peschetz”

Pszczoły tej linii tworzą rodziny średnio duże i duże, nadają się do pasiek stacjonarnych. Charakteryzują się wybitną łagodnością, niską rojliwością, wysoką miodnością, trzymają się plastrów i cechują małą ruchliwością. Wiosną po pierwszym oblocie, przy zapewnieniu bazy pyłkowej i stymulacji, podejmują intensywne czerwienie. Pozwala to uzyskać miód już z drzew owocowych; dobrze wykorzystują pożytki wczesne, jak i późne. Pszczoły w trakcie intensywnego pożytku mają tendencję do gromadzenia pokarmu w gnieździe, co skutkuje ograniczeniem matki w czerwieniu. Materiał początkowy importowany z Niemiec od hodowcy zrzeszonego w organizacji pszczelarskiej npz-ev (dr W. Kessler). Organizacja pszczelarska została zapoczątkowana przez jej prekursora Hansa Peschetza w 1927 r. Skupia się na hodowli pszczół łagodnych i miodnych opartych na tradycji.

Matki pszczele Apis Mellifera Carnica „Sklenar-H47”

Linia utrzymuje silne rodziny przez cały sezon, nadaje się do pasiek stacjonarnych i wędrownych, charakteryzuje się szybkim rozwojem wiosennym. Praca z tą pszczołą jest łatwa i przyjemna, pszczoły te są spokojne, nierojliwe, mocno trzymają się plastrów, nie wylewają się z ula, wiszą na ramkach. Umaszczenie mają szare. Mają tendencję do ograniczania matek, jeśli wystąpi intensywny pożytek (zalewają gniazdo), gromadzą pokarm blisko czerwiu. Linia została zapoczątkowana przez Guido Sklenara. Materiał wyjściowy pochodzi z importu z Austrii.

Matki pszczele Apis Mellifera Carnica „Hinderhoffer”

Pszczoły te tworzą rodziny średnio duże i duże, nadają się do pasiek stacjonarnych i wędrownych, utrzymując dużą siłę przez cały sezon, a matki intensywnie czerwią. Rodziny osiągają dużą siłę już na pierwsze pożytki towarowe: mniszek, sady i rzepak, jeśli zapewni się odpowiednią stymulację (odpowiedni poziom pyłku w gnieździe). Pszczoła umaszczona szaro z możliwym wystąpieniem żółtego paska. Bardzo rzadko wchodzą w nastrój rojowy, który łatwo jest rozładować po poszerzeniu gniazda. Pszczoły są wyjątkowo miodne, przy obfitych pożytkach ograniczają matki w czerwieniu, nadają się również na pożytki spadziowe. W sezonie pszczoły zbierają dużo pyłku, który gromadzą blisko czerwiu. Rodziny dobrze zimują, po pierwszym oblocie następuje szybki rozwój wiosenny, który można przyspieszyć stymulacją wiosenną.

Materiałem wyjściowym są matki unasiennione na trutowisku od Pana Georga Matloka.

Matki linii Apis Mellifera Carnica „A” — linia autorska Pszczeli Park

Tworzą rodziny duże, linia przeznaczona do pasiek wędrownych oraz stacjonarnych. Pszczoły, jak i matki, szarego umaszczenia. Cechy linii „A”: miodna, nierojliwa, wybitnie łagodna, dobrze trzyma się plastra, zimotrwała, doskonale wykorzystuje pożytki wczesne oraz późne. Pszczoły tej linii wyprofilowane są pod kątem wczesnego rozwoju wiosennego, matki intensywnie czerwią, więc należy zadbać o odpowiedni zapas pyłku i pokarmu. W sezonie pszczoły nie ograniczają matki w czerwieniu, gromadzą dużo pyłku, jesienią gromadzą pokarm blisko czerwiu.

Linia ta jest oparta na linii Alfa z hodowli Pana dr. Andrzeja Zawilskiego.

Matki linii Apis Mellifera Carnica „C” — linia autorska Pszczeli Park

Tworzą rodziny średnio duże i duże, przez co nadają się do pasiek wędrownych i stacjonarnych (z bogatą bazą pożytkową). Chętnie podejmują intensywne czerwienie wiosenne przy odpowiedniej stymulacji wiosennej. Pszczoły, jak i matki, ciemne do szarych; matki tej linii są większe od innych Carnic. Pszczoła miodna, nierojliwa, łagodna, zimotrwała, doskonale wykorzystuje pożytki wczesne, jak i późne. W okresach bezpożytkowych należy kontrolować zapasy, ponieważ w sezonie pszczoły nie ograniczają matki w czerwieniu, gromadzą dużo pyłku, jesienią gromadzą pokarm blisko czerwiu. Przy załamaniach pogody mogą wykazywać tendencję do większej ruchliwości na plastrach, co za tym idzie — wzmożonej obronności. Linia ta jest połączeniem kilkunastu linii Apis Mellifera Carnica; zostały wybrane najbardziej pożądane cechy pozwalające na utrzymanie dużych, efektywnych rodzin i zostały utrwalone w jednej linii.

Matki pszczele Buckfast linii Elgon HYG (na Moticoli M46) „E”

Tworzą rodziny duże o bardzo wysokiej odporności na warrozę i choroby powiązane z Varroa destructor (tak zwany syndrom niedorozwiniętych skrzydeł), wykazują dużą odporność na nosemozę, higieniczność oraz VSH. Przeznaczone są do pasiek wędrownych i stacjonarnych (z bogatą bazą pożytkową). Charakteryzują się dynamicznym rozwojem wiosennym. Pszczoły w ulu wielkopolskim dziesięcioramkowym mogą mieć za ciasno, więc wymagają w sezonie odbierania czerwiu od dwóch do trzech ramek w sezonie w celu osłabiania rodzin i zapobiegania nastrojowi rojowemu. Wykazują dużą zimotrwałość oraz bardzo małą rojliwość. Umaszczenie pszczół, jak i matek, żółte. Przy odpowiednim prowadzeniu rodzin w czasie wczesnej wiosny (stymulacji) można uzyskać miód od wierzb, przez rzepak, akację, grykę, lipę, spadź, po nawłoć i wrzos. Cechą osobliwą tej pszczoły jest obronność gniazda, radzą sobie z inwazją os, nierzadko można spotkać zagryzione szerszenie w ulu. Pszczoła Elgon pochodzi z góry Elgon i góry Kilimandżaro (monticola) oraz pszczoły wyselekcjonowanej przez Brata Adama (Karl Kehrle). Jest wysoko heterozyjną krzyżówką kilku ras pszczół. Materiał początkowy został sprowadzony z zagranicy, po czym utrwalono cechy najkorzystniejsze na terenie Polski.

Matki pszczele Buckfast Meda „M”

Pszczoły Meda uległy modyfikacji w pasiece Pszczeli Park i został położony nacisk na zwiększenie intensywności czerwienia matek i niezalewania gniazd przez pszczoły. Przez co tworzą rodziny duże, nadają się do pasiek wędrownych i stacjonarnych (z bogatą bazą pożytkową). Bardzo wysoka odporność na warrozę i choroby powiązane z Varroa destructor (tak zwany syndrom niedorozwiniętych skrzydeł), higieniczne oraz VSH, mało ruchliwe, trzymają się plastra. Pszczoły w ulu wielkopolskim dziesięcioramkowym mogą mieć za ciasno, więc wymagają w sezonie odbierania czerwiu od dwóch do trzech ramek w sezonie w celu osłabiania rodzin i zapobiegania nastrojowi rojowemu. Charakteryzują się dynamicznym rozwojem wiosennym przy odpowiednim stymulowaniu rodziny. Bardzo dobrze zimują, są mało rojliwe, bardzo intensywnie gromadzą pyłek w plastrach. Umaszczenie pszczół, jak i matek, żółte. Przy odpowiednim prowadzeniu rodzin można już uzyskać miód towarowy z drzew owocowych. Materiał wyjściowy — import z Iranu.

Matki pszczele Buckfast „B” — linia autorska Pszczeli Park

Tworzą rodziny duże, zalecane w pasiekach wędrownych, intensywnie się rozwijają na wiosnę, o ile zapewniona jest baza pokarmowa (przy stymulacji wiosennej ciastem oraz pyłkiem podejmują intensywne czerwienie). Nadają się na pożytki wczesne, jak i późne oraz spadziowe. Przy załamaniu pogody należy kontrolować zapasy w rodzinach. Pszczoły w ulu wielkopolskim dziesięcioramkowym mogą mieć za ciasno, więc wymagają w sezonie odbierania czerwiu od dwóch do trzech ramek w sezonie w celu osłabiania rodzin i zapobiegania nastrojowi rojowemu. Pszczoły tej linii są bardzo miodne, doskonale wykorzystują pożytki wczesne, późne, a także spadziowe, gromadzą dużo pyłku. Pszczoły, jak i matki, ciemnoszare do brunatnych z możliwymi przebarwieniami żółtymi. Wykazują dużą odporność na choroby, jak i na Varroa destructor. Nierojliwe (o ile zapewni się odpowiednią powierzchnię ula), zimotrwałe, jesienią potrafią ograniczać matki w czerwieniu. Zapasy zimowe gromadzą blisko czerwiu. Linia ta jest wyprowadzona z kilku linii buckfastów o ciemnym ubarwieniu, między innymi Primorska, higieniczne VSH.